در سوگ امام سجاد (ع)

«  شمس هدا »
ای ابرِ غم انگیز ببار از همه سو غم

تا بیشتر از پیش شود مَحرمِ مَحرم

بر شیعۀ دل سوخته ، در ماه محرم

هرگز نَزند جُز زِ غم دوست دَمی دَم

آنکو که به گلزار بلا سیر نماید

پیوسته لب از لب بجز این غم نگشاید

با سوزِ غمِ ماه مُحرم چه توان کرد ؟

در آتشِ دل سوخته و ، اشک روان کرد

جز اینکه قد و قامت دل را چو کمان کرد !

هر آنچه ستم رفت به سجاد بیان کرد

گر چه نتوان یک زِهزاران غمِ او را

در نظم کشید و به بیان کرد هویدا

او شاهد پرپر شدنِ گلشنِ دین بود

او سوخته از تب ، تن و از غصه غمین بود

او شاهد هفتاد و دو گل روی زمین بود

یادِ پدر و حنجرِ بُبریده ، حزین بود

می کرد هماره زِ غم غربت او یاد

در واقعۀ کرببلا حضرت سجاد

در پیش دو دیده ، دید در طیِ مراحل

بر گردن و پا و دست او بود سَلاسِل

رأس پدر خویش به نیزه زِمقابل

تا شام بلا کرد چهل مرتبه منزل

یکسو ز غمِ عمه و یکسو غم طفلان

بُرد از تنِ او طاقت و آمد به لبش جان

امّا دگر از ماتم این دهر رها شد

مسموم زکین از اثر زهرِ جفا شد

در شهر مدینه که بر او کربُبلا شد

در گلشن و گلزار بقیع شمس هدا شد

او را که خدا کرد « امینِ » حرم خویش

هر روز شود سوز غمش بیشتر از پیش

شاعر :  حاج رضا فلاح (امین)
کپي برداري تنها با ذکر منبع مجاز است .{ منبع : سایت مداحان دات آی آر}

--------

توجه ! به علت تایپ اشعار امکان هر گونه غلط تایپی در متن اشعار وجود دارد